A field research on the management of sustainable in-service training of physicians serving primary health care

Abstract

This study reviews the management of the in-service training that could contribute to the professional and personal development of the physicians providing primary health care during their post-graduate period. The field study aims to detect the importance and necessity of the in-service training, which is known to provide professional and personal development after graduation in every field of profession, in the health sector, and the approaches of the physicians who provide primary health care on the issue. During the application process, a field study was conducted through an online survey with the participation of 4,034 primary care physicians working in Istanbul. 610 people participated in validly in the study. The opinions, evaluations, and expectations of the physicians about in-service training were measured. In addition, it was tried to determine the knowledge and skill levels of the physicians on these issues by determining the in-service training subjects that physicians deemed necessary for their professional and personal development. The study has three remarkable results. The first result is that physicians care about the in-service training be given in 1-2 hours courses, at least once a month, in a comfortable place such as a hotel and especially with practical methods. The second important result is that the number of physicians who believe that the training should be given by universities and that the training this way will contribute to professional and personal development that constitute the majority. The third result emphasizes that even if the physicians participating in the study find their knowledge and skill levels about preventive healthcare and chronic diseases sufficient, they want to receive more education in this field
  

Keywords: {'name': 'Family Doctor, Family Medicine; Specialist, Primary Health Care, In-Service Training, General Practitioner, SAHU; Diversity Cooperation; Teams; Organizational Effectivenes'}

Authors & affiliations

Osman Yasar Silaci
Affiliation not supplied

Yeter Demir Uslu
Affiliation not supplied

Deposited references

Supplied references, not a list of publications citing this article.

Akalın S. (2002). Birinci Basamakta Sürekli Eğitimin Geliştirilmesi: Deneyim Paylaşımı, Sürekli Tıp Eğitimi Dergisi, 11(6); 215-219.

Akçakanat A, Ağalar ve F. & Sayek İ. (1999) İnternet, Sürekli Tıp Eğitimi Ve Kredilendirme, Sürekli Tıp Eğitimi Dergisi (STED), 8(11).

DOI: 10.2399/tahd.14.00070

Aktaş, E. Ö., & Çakır, G. (2012). Aile Hekimlerinin, Aile Hekimliği Uygulaması Hakkındaki Görüşleri: Bir Anket Çalışması. Ege Tıp Dergisi, 51(1), 21-29.

Algin, K., Şahin, İ., & Top M., (2004). Türkiye'de Aile Hekimlerinin Mesleki Sorunları ve Çözüm Önerileri. Hacettepe Sağlık İdaresi Dergisi, 7(3).

Altay A. (2007). Sağlık Hizmetlerinin Sunumunda Yeni Açılımlar Ve Türkiye Açısından Değerlendirilmesi, Sayıştay Dergisi, 64: 3-50.

DOI: 10.1016/S0140-6736(13)61051-X

Avcı S. (2010). Aile Hekimliği Uygulaması Hakkında Kişilerin Bilgi Düzeylerinin Ölçülmesi ve Beklentilerinin Tespit Edilmesi, Beykent Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, İstanbul.

Başak, O., & Görpelioğlu, S. (2007). Tıp Fakültesi Öğretim Elemanlarının Aile Hekimliğine Yaklaşımları. Türkiye Aile Hekimliği Dergisi, 2(1), 40-43.

DOI: 10.1111/j.1748-0361.2001.tb00962.x

Başer D. A, Kahveci R, Koç E.M, Kasım İ, Şencan İ. ve Özkara A. (2015). Etkin Sağlık Sistemleri Için Güçlü Birinci Basamak, Strong Primary Care for Effective Health Systems.

Dirican R. & Bilgel N. (1993). Halk Sağlığı, Uludağ Üniversitesi Basımevi, İkinci Baskı, Bursa.

Eser E. (2008). Birinci Basamak Sağlık Hizmetlerinin Değerlendirilmesinde Kullanılan Yaklaşım Ve Yöntemler, Toplum Hekimliği Bülteni. 27(3): 1-12.

Genel Pratisyenlik Enstitüsü (GPE) Çalışma Raporu (2008). Türk Tabipler Birliği Yayınları, Ankara.

Gökay, K. E. (2004). Aile Hekimliğinde Genetik Moleküller Tanı Uygulamaları. Gökay Biyotek Ltd. Medikal Yayın Grubu.

Murat A. (2010) Tıp eğitimi 1: Yeni Eğilimler, Sağlık Düşüncesi ve Tıp Kültürü Dergisi, 10.

Öcek Z. & Çiçeklioğlu M. (2013). Aile Hekimliği Birinci Basamak Sağlık Ortamını Nasıl Dönüştürdü? Türk Tabipler Birliği Yayınları, Ankara.

DOI: 10.15511/tahd.15.02165

Öztürk R. (2018). Tıpta Uzmanlık Eğitiminde Sorunlar Ve Çözüm Önerileri. SD (Sağlık Düşüncesi ve Tıp Kültürü) Dergisi, Aralık-Ocak-Şubat, 45, 88-93.

Rakel, D. (2017). Integrative Medicine-e-Book. Elsevier Health Sciences.

The European Definition of General Practice / Family Medicine. WONCA EUROPE, Ed. Allen J. et all. (2011). http://www.woncaeurope.org/sites/default/files/documents/Definition%203rd%20ed%202011%20with%20revised%20wonca%20tree.pdf

Ungan, M., & Ceyhun A. G., (2008). Bir Tıp Disiplini Olarak Aile Hekimliği. Popüler Bilim, Mart, 169, 18-21.

Uz M. H. (1993). Pratisyen Hekimlerin Hizmet İçi Eğitim İhtiyacı. Ankara: T.C. Sağlık Bakanlığı Sağlık Projesi Genel Koordinatörlüğü.

Yılmaz, R. (2012). Mesleki Eğitim–Geçiş Dönemi Eğitimi, PHD Çalıştay Raporu, http://www.phd.org.tr/calistayraporu.htm.

http://istanbulism.saglik.gov.tr/TR,49972/birim-sayfasi.html, Date of Access: 20.04.2018